ප්‍රඥා

විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රය

1. පියවරෙන් පියවර සිතීමේ යුගය නිමාවීම

මනුෂ්‍ය වර්ගයා මෙතෙක් කල් විශ්වාස කළේ දැනුම යනු බාහිරින් එකතු කරගත යුතු, පියවරෙන් පියවර කටපාඩම් කළ යුතු, තර්ක කර ගොඩනගා ගත යුතු දෙයක් ලෙසයි. පාසල් පද්ධතියේ සිට වෘත්තීය ක්ෂේත්‍රය දක්වා අප පුහුණු කර ඇත්තේ ගැටලුවක් දුටු විට ඒ දෙස බලා අතීත මතකයන් පීරමින්, සංකල්ප එකිනෙක සසඳමින්, මන්දගාමී තර්කණ දාමයක් ඔස්සේ නිගමනයකට පැමිණීමටයි. මෙම පියවරෙන් පියවර සිතීමේ ක්‍රියාවලිය මඟින් තාක්ෂණික මෙවලම් තැනීමට මනුෂ්‍යයාට හැකි වුවද, එය සහජයෙන්ම අතිශය මන්දගාමී, සීමිත සහ විඩාව ගෙන දෙන යාන්ත්‍රණයකි. මිනිසා දිනකට සිතුවිලි දසදහස් ගණනක් නිපදවමින් තමන්ගේම මොළය වෙහෙසට පත් කරගන්නේ සත්‍යය සොයාගැනීමේ නිවැරදි උපකරණය කුමක්දැයි හඳුනා නොගැනීම හේතුවෙනි.

මිනිස් ඉතිහාසයේ මුල් අවධියේදී පැවති ස්වභාවික සහජ ඥානය කාර්මික විප්ලවය සහ තාර්කිකවාදී චින්තනය සමඟ ක්‍රමයෙන් යටපත් විය. බුද්ධිමය තර්කණයට පමණක් මුල්තැන දීම නිසා මිනිසා තම විඥානයේ ඇති ගැඹුරුම මානයන්ගෙන් ඈත් විය. නූතන අධ්‍යාපනය අපට උගන්වන්නේ දැනටමත් ලියා ඇති පොත් කියවීමටත්, අනුන් සොයාගත් සූත්‍ර මතක තබා ගැනීමටත් පමණි. එහෙත් එම මූලික සොයාගැනීම් සිදුකළ අසහාය විද්‍යාඥයින්, දාර්ශනිකයින් සහ නිර්මාණකරුවන් එම සොයාගැනීම් කරා ළඟා වූයේ මන්දගාමී පියවරෙන් පියවර තර්කණයෙන් නොවේ. ඔවුන් එම සොයාගැනීම් අත්දුටුවේ ක්ෂණික බුද්ධිමය ප්‍රබෝධයක්, එනම් විශ්වීය තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයෙන් සෘජුවම කඩාපාත් වූ ඥානමයක් වශයෙනි.

නූතන විද්‍යාව සහ ක්වොන්ටම් භෞතික විද්‍යාවේ දියුණුව අපට පෙන්වා දෙන්නේ විශ්වයේ පවතින සැබෑ පදනම ඝන පදාර්ථය නොවන බවයි. පරමාණුවක අභ්‍යන්තරය පිරික්සූ විට 99.9% කටත් වඩා ඇත්තේ හිස් අවකාශයයි. මෙම හිස් අවකාශය යනු කිසිවක් නැති ශූන්‍යත්වයක් නොව, සෑම තැනම විහිදී ඇති අපරිමිත තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයකි (Universal Information Field). විසිවන සියවසේ අගභාගයේදී භෞතික විද්‍යාඥ ජෝන් වීලර් (John Wheeler) විසින් ඉදිරිපත් කළ "It from Bit" න්‍යායෙන් පෙන්වා දුන්නේ පදාර්ථයේ සෑම අංශුවක්ම මූලික වශයෙන් තොරතුරු වලින් සෑදී ඇති බවයි.

සාමාන්‍ය මිනිස් මොළය මෙම සාගරය මැද හිඳිමින් තමන්ම සකස් කරගත් පටු කෝෂයක සිරවී, සිතුවිලි නමැති කුඩා ජල බිඳිති මත පමණක් විශ්වාසය තබයි. අපගේ සාම්ප්‍රදායික මොළය ක්‍රියා කරන්නේ හුදකලා දෘඪ තැටියක් ලෙසිනි. එය බාහිරින් ගබඩා කරගත් සීමිත දත්ත මත පමණක් යැපෙමින් නිගමනවලට පැමිණීමට උත්සාහ කරයි. එහෙත් ජීව විද්‍යාත්මක සහ විඥානමය සත්‍යය නම්, මොළය යනු තොරතුරු උත්පාදනය කරන අවසන් කර්මාන්තශාලාව නොව, එය විශ්ව ක්ෂේත්‍රයෙන් තොරතුරු ග්‍රහණය කරගත හැකි සුපිරි ඇන්ටනාවක් බවය.

නිරන්තරයෙන් ක්‍රියාත්මක වන මනසේ අභ්‍යන්තර කතාබහ සහ පෙරහන් නිසා මෙම ජීව-ඇන්ටනාව නිරතුරුවම අධික ඝෝෂාවකින් පිරී පවතී. අපගේ මොළයේ පවතින Default Mode Network (DMN) නමැති ස්නායුක පද්ධතිය මඟින් "මම", "මගේ අතීතය", "මගේ අනාගතය" යන පටු සීමාවන් තුළ සිරවී අනවශ්‍ය චින්තන චක්‍ර දහස් ගණනක් දිනපතා ජනනය කරයි. මේ හේතුවෙන් විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයේ ඇති සංඥා මොළය හරහා ගලා ඒමට නොහැකි වී ඇත. මිනිසා නිරන්තරයෙන් මානසික ආතතියෙන්, කාංසාවෙන් සහ නිර්මාණශීලී අවහිරතාවන්ගෙන් පෙළෙන්නේ මෙම සංජානන වල සිරගතවීම නිසාවෙනි.

මෙම ග්‍රන්ථයේ මූලික පරමාර්ථය වන්නේ කිසිදු ආගමික වතාවත්, භක්තියක්, අද්භූත ඇදහිලි හෝ සංවෘත කාමරයක හිඳින සාම්ප්‍රදායික භාවනාවන්ගෙන් තොරව, එදිනෙදා සාමාන්‍ය ජීවිතය තුළදීම ක්‍රියාත්මක කළ හැකි සරල ක්‍රමවේදයක් හඳුන්වා දීමයි. මෙහි ඉලක්කය ලෝකයෙන් පලා යාම හෝ හුදකලා ආශ්‍රමයක සැනසීම සෙවීම නොවේ; මෙහි එකම අරමුණ වන්නේ මානව විඥානය මීළඟ පරිණාමීය මට්ටමට ඔසවා තැබීමයි

ඔබ සහ වස්තූන් අතර ඇති හිස් ඉඩ (Empty Space) වෙත දෘෂ්ටිය යොමු කරමින් ක්‍රියාත්මක වන මෙම පුහුණුව මඟින්, සිතීමේ පියවර අහෝසි වී ඕනෑම දෙයක් පිළිබඳ සම්පූර්ණ තොරතුරු ක්ෂණිකව තමන් තුළට ගලා ඒමේ හැකියාව හෙවත් සෘජු ප්‍රඥාව (Instant Knowing) ඔබට ලබා ගත හැක.

මෙම පොත සකස්කර ඇත්තේ හුදු න්‍යායික කියවීමක් සඳහා නොවේ. එය ජීවිතයේ සෑම මොහොතකදීම අත්හදා බැලිය හැකි පියවරෙන් පියවර ක්‍රියාන්විත සැලැස්මකි. ඔබ මෙම පොත කියවා අවසන් වන විට, ලෝකය දෙස බලන ආකාරය මුළුමනින්ම වෙනස් වී ඇති බව ඔබට පසක් වනු ඇත.

2. වස්තුව සහ ඔබ අතර ඇති හිස් අවකාශය

සාමාන්‍ය මිනිසෙකු ඇස් විවර කළ මොහොතේ සිට ඔහුගේ දෑස් නතර වන්නේ යම් කිසි භෞතික වස්තුවක් මතය. ඔබ මේ මොහොතේ මේ අකුරු දෙස බලයි, නැතහොත් කාමරයේ ඇති පුටුව, මේසය, ජනේලය හෝ දුරකථනය දෙස බලයි. ඔබේ දෘෂ්ටිය කිසියම් වස්තුවක් මත පතිත වූ සැණින් මිනිස් මොළය ස්වයංක්‍රීයව සිදු කරන කාර්යයක් ඇත: එනම් එම වස්තුව හඳුනාගැනීම (Identification), ඊට නමක් දීම (Labeling) සහ ඒ පිළිබඳව යම් විනිශ්චයකට පැමිණීමයි (Judgment). මේසය දුටු සැණින් "මේක ලී මේසයක්, මේක පරණයි, මේක අස් කරන්න ඕනේ" ආදී වශයෙන් උපකල්පන මාලාවක් තත්පරයෙන් සියයෙන් පංගුවකදී මොළය තුළ දිගහැරේ. අප මුළු ජීවිත කාලය පුරාම ලෝකය අත්විඳින්නේ වස්තූන් හරහා මනස ගොඩනගන විනිශ්චයන් තුළිනි.

දෘෂ්ටි විතානය මත වැටෙන ආලෝක කිරණ රූපයක් බවට පත් වූ සැණින්, මොළයේ මතක ගබඩාව ක්ෂණිකව ක්‍රියාත්මක වී එම රූපයට අදාළ අතීත අත්දැකීම්, හැඟීම් සහ නාමයන් පිටතට අදියි. මෙහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ අප කිසිදා වස්තුවක් එහි සැබෑ පිරිසිදු ස්වභාවයෙන් නොදැකීමයි. අප දකින්නේ අපගේ අතීත මතකයන්ගෙන් සකස් වූ ව්‍යාජ ආකෘතියක් පමණි. මේ හේතුවෙන් මනස නිරන්තරයෙන් අතීතය තුළ සිරවී පවතින අතර, නැවුම් තොරතුරුවලට විවෘත වීමේ හැකියාව අහිමි වේ.

මෙම නිරන්තර විනිශ්චය ක්‍රියාවලිය හේතුවෙන් මිනිසාගේ අභ්‍යන්තර ශක්තිය සහ අවධානය සම්පූර්ණයෙන්ම විසිරී යයි. මනස සෑම තත්පරයකදීම වස්තූන් වර්ගීකරණය කිරීමේ නිමක් නැති වැඩසටහනක සිරවී සිටියි. මෙම විලංගුවෙන් මිදීමට ඇති සරලම සහ බලගතුම ශිල්පක්‍රමය වන්නේ ඔබ සහ ඔබ ඉදිරියේ ඇති වස්තුව අතර පවතින හිස් අවකාශය වෙත ඔබේ දෘෂ්ටිය නාභිගත කිරීමයි. ඔබ ඉදිරියේ යම් වස්තුවක් තිබේ නම්, ඔබේ ඇස් දෙක එම වස්තුව මත නොව, ඔබේ ඇස් සහ එම වස්තුව අතර ඇති කිසිදු හැඩයක් නැති හිස් වාතය හෝ අවකාශය මත රඳවන්න.

මෙම අභ්‍යාසයේදී සිදුවන්නේ කුමක්ද? ඔබේ ඇස්වල නාභිගත ලක්ෂ්‍යය භෞතික වස්තුවෙන් ඉවත් වී, හිස් අවකාශය මත ස්ථානගත වේ. ඔබ පුටුවක් දෙස බලනවා වෙනුවට, ඔබේ මුහුණේ සිට පුටුව දක්වා ඇති අඩි හතරක හිස් ඉඩ දෙස බලයි. මුලදී ඔබේ ඇස් එම හිස් ඉඩ හරහා ගොස් නැවතත් පුටුව අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කරනු ඇත. එහෙත් ඉතා සන්සුන්ව, කිසිදු බලහත්කාරයකින් තොරව, ඔබේ බැල්ම ලිහිල් කර අතරමැදි වාතය දෙස බලා සිටීමට හුරු වන්න. එය හරියට ජනේල වීදුරුවක් දෙස බලන විට, වීදුරුවෙන් ඔබ්බෙහි ඇති ගස් දෙස නොබලා, වීදුරුව මත ඇති දූවිලි අංශුවක් හෝ විනිවිද පෙනෙන වීදුරු තලය දෙස බලනවා වැනි ක්‍රියාවකි.

ඔබ ඔබේ ඇස් හිස් අවකාශය මත රඳවන විට මොළයේ හඳුනාගැනීමේ මධ්‍යස්ථානය සම්පූර්ණයෙන්ම අක්‍රිය වේ. මක්නිසාද යත්, හිස් අවකාශයට හැඩයක්, වර්ණයක්, නමක්, දාරයක් හෝ බරක් නොමැත. මනසට නම් කිරීමට, සංසන්දනය කිරීමට හෝ විනිශ්චය කිරීමට කිසිදු අමුද්‍රව්‍යයක් එහි ඉතිරි නොවේ. වස්තුව තවමත් ඔබේ දෘෂ්ටියේ පැවතිය හැකි වුවද, ඔබේ ප්‍රාථමික අවධානය රැඳී ඇත්තේ හිඩැස මතය.

මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මනස තෙරපුමකින් තොර නිහඬතාවකට පත්වේ. වස්තුව සහ ඔබ අතර ඇති අවකාශය දෙස බැලීම යනු සිතුවිලි බලහත්කාරයෙන් නැවැත්වීමක් නොවේ; සිතුවිලි නිපදවීමට මනස භාවිතා කරන මූලික ඉන්ධනය වන "වස්තු හඳුනාගැනීම" ස්වභාවිකවම නවතා දැමීමයි.

එම අභ්‍යාසය පියවරෙන් පියවර:

ඉරියව්ව ලිහිල් කිරීම: ඔබ කැමති ඕනෑම තැනක සුවපහසුව හිඳගන්න හෝ හිටගන්න. ශරීරය තද කර නොගෙන, උරහිස් ලිහිල් කරන්න.

ඉලක්ක වස්තුවක් තෝරාගැනීම: ඔබ ඉදිරියේ ඈතින් ඇති ඕනෑම නිශ්චල වස්තුවක් තෝරාගන්න.

නාභිගත ලක්ෂ්‍යය මාරු කිරීම: එම වස්තුව කෙළින්ම නොබලා, ඔබේ ඇස් සහ එම වස්තුව අතර මැද ඇති වායුගෝලීය හිස් අවකාශය මත ඔබේ අවධානය තබන්න.

බැල්ම මෘදු කිරීම: ඇස් කුඩා නොකර, විවර කරගත් ලිහිල් දෑසින් හිස් අවකාශය දෙස බලා සිටින්න. වස්තුව නොපැහැදිලි ලෙස පසුබිමේ තිබෙන්නට හරින්න.

නිරීක්ෂණය සහ රැඳී සිටීම: හිස් අවකාශය තුළ කිසිවක් සෙවීමට උත්සාහ නොකරන්න. කිසිවක් නැති ඒ සජීවී නිහඬතාව තුළ තත්පර 30 සිට මිනිත්තු 2ක් දක්වා රැඳී සිටින්න.

මෙම අභ්‍යාසය ආරම්භයේදී ඇස් දෙකට තරමක නුහුරු බවක් දැනිය හැක. මක්නිසාද යත් කුඩා කල සිටම ඇස් පුරුදු වී ඇත්තේ දෘඩ දේවල් අල්ලා ගැනීමටයි. ඇස්වල පේශීන් ස්වයංක්‍රීයව වෙහෙසී වස්තුව දෙසට ඇදී යාමට තැත් කරනු ඇත. එවිට කලබල නොවන්න; එය ස්වභාවික ප්‍රතික්‍රියාවකි. සෙමෙන් සෙමෙන්, කිසිදු උත්සාහයකින් හෝ කෝපයකින් තොරව, ඔබේ බැල්ම නැවතත් හිස් ඉඩ වෙත රැගෙන එන්න.

තවත් ප්‍රධාන බාධාවක් වන්නේ "මම මේ කරන්නේ තේරුමක් නැති වැඩක්ද?" යනුවෙන් මනස තුළින් නැගෙන විචාරාත්මක හඬයි. මනස සෑම විටම කැමති සංකීර්ණ, කාර්යබහුල ක්‍රියාවලීන්හි නිරත වීමටයි. හිස් ඉඩ දෙස බැලීම අතිශය සරල බැවින් මනස එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට උත්සාහ කරයි. එම සිතුවිලි දෙසද හිස් අවකාශයේ සිට උපේක්ෂාවෙන් බලා සිටින්න. එහිදී ඔබට වැටහෙනු ඇත ඔබ බලා සිටින්නේ කිසිවක් නැති හිස්බවක් නොව, කිසිදු කැලඹීමක් නැති සජීවී නිහඬතාවක් බව. මෙය සෘජු දැනුම කරා යන පරිවර්තනයේ නොසැලෙන පළමු පියවරයි.

3. එදිනෙදා වැඩ අතරතුර සිහිය පිහිටුවීම

සාම්ප්‍රදායික භාවනා ක්‍රමවල ඇති ප්‍රධානතම සීමාව වන්නේ ඒවා බොහෝ විට බාහිර පරිසරයෙන් හුදකලා වූ, විශේෂිත කොන්දේසි මත යැපෙන ක්‍රමවේද වීමයි. නිහඬ කාමරයක, නිශ්චිත ඉරියව්වක, දෑස් පියාගෙන සිටින විට මනස සන්සුන් කරගැනීම පහසුය. එහෙත් එම පුද්ගලයා කාමරයෙන් පිටතට පැමිණ මහමඟ රථවාහන තදබදයකට මුහුණ දෙන විට, කාර්යාලයේ ගැටලුවකට මැදි වන විට, හෝ පවුලේ සාමාජිකයෙකු සමඟ වාදයකට පැටලෙන විට එම සන්සුන් බව ක්ෂණිකව බිඳවැටේ.

සැබෑ ජීවිතය සිදුවන්නේ ක්‍රියාකාරකම්, චලනයන් සහ අනපේක්ෂිත සිදුවීම් මධ්‍යයේය. එබැවින් විඥානය අවදි විය යුත්තේ ද එම ක්‍රියාකාරකම් මධ්‍යයේමය. පැදුරක් මත වාඩි වී පැය ගණන් දෑස් පියාගෙන සිටීමට නූතන කාර්යබහුල මිනිසාට කාලයක් නොමැත. මෙම හිස් අවකාශය දෙස බැලීම ක්‍රියාත්මක වන්නේ ක්‍රියාකාරී ජීවිතය තුළමය (Active Living Mindfulness). ඔබ කොතැනක සිටියද, කුමක් කරමින් සිටියද මෙම සිහිය ඔබේ අභ්‍යන්තර පදනම බවට පත්කර ගත හැක.

තවත් කෙනෙකු සමඟ කතාබස් කරන විට මෙම ශිල්පක්‍රමය භාවිතා කිරීමෙන් ඔබේ සන්නිවේදනය පෙරළිකාර වෙනසකට ලක්වේ. සාමාන්‍ය සාකච්ඡාවකදී අප අනෙක් පුද්ගලයාගේ මුහුණ හෝ ඇස් දෙස බලා සිටින්නේ ඔහු පවසන දේට පිළිතුරු සිතුවිලිවලින් කල්තියා සකස් කරමිනි. අනෙකා කතා කරන අතරතුර අප සවන් දෙන්නේ නැත; අප කරන්නේ තර්කයක් හෝ ප්‍රතිචාරයක් අපේ ඔළුව ඇතුළේ නිර්මාණය කිරීමයි.

ඒ වෙනුවට, ඔබ සහ අනෙක් පුද්ගලයා අතර ඇති අඩි තුන හතරක වායුගෝලීය අවකාශය දෙස මෘදු ලෙස බලා සිටින්න. ඔහුගේ රූපය පර්යන්තව දකින්න. එවිට ඔහුගේ වචන ඔබේ විඥානය තුළට කිසිදු පෙරහනකින් තොරව සෘජුවම ඇතුළු වේ. ඔබ කල්තියා ප්‍රතිචාර සූදානම් කිරීම නතර කරයි. ඔබ සම්පූර්ණ නිහඬතාවකින් යුතුව ඔහුට සවන් දෙයි. මෙම සවන්දීම කෙතරම් ප්‍රබලද යත්, අනෙක් පුද්ගලයාට ඔබ කෙරෙහි ගැඹුරු විශ්වාසයක් සහ සහනයක් ක්ෂණිකව දැනේ. ඔබ කතා කිරීමට පටන් ගන්නා විට, ඔබේ වචන පිටවන්නේ සිතුවිලිවලින් නොව, ඒ මොහොතට අවශ්‍ය ගැඹුරුම සත්‍යය තුළිනි.

මෙම අභ්‍යාසය ඔබගේ එදිනෙදා ජීවිතයට කිසිදු අමතර කාලයක් වැය නොකරයි. එය පවතින ක්‍රියාවන් තුළට විඥානයේ නව මානයක් ඇතුළත් කිරීම පමණි. දවස පුරා හිස් අවකාශය දෙස බැලීම ස්වභාවික පුරුද්දක් බවට පත් වූ විට, මොළයේ විද්‍යුත් පරිභෝජනය අවම වේ. දවස අවසානයේදී පවා ඔබට දැනෙන්නේ උදෑසන පිබිදුණු මොහොතේ තිබූ නැවුම් ප්‍රබෝධයමය.

4. අභ්‍යන්තර ඝෝෂාව නිවී යාම

මිනිසාගේ ලොකුම සතුරා බාහිර ලෝකය නොව, ඔහුගේම හිස තුළ නොනවත්වා ක්‍රියාත්මක වන අභ්‍යන්තර කතාබහයි. උදෑසන අවදි වූ මොහොතේ සිට නින්දට යන තුරුම නොනවතින විචාරකයෙක්, විනිශ්චයකරුවෙක් සහ කතාකරන්නෙක් අප තුළ ජීවත් වේ. "මම අද මේක කරන්න ඕනේ", "එයා මට ඇයි එහෙම කිව්වේ?", "හෙට මොනවා වෙයිද?", "මේ වැඩේ හරියයිද?" ආදී වශයෙන් අනවශ්‍ය චින්තන දාමයක මොළය සිරවී පවතී.

ස්නායු විද්‍යාත්මකව මෙය හැඳින්වෙන්නේ මොළයේ Default Mode Network (DMN) එකෙහි අධි-ක්‍රියාකාරීත්වය ලෙසයි. මෙම පද්ධතිය මඟින් අතීත මතකයන් සහ අනාගත බියවල් එකිනෙක අමුණමින් "මම" (Ego identity) නමැති ව්‍යාජ පැවැත්ම නිරන්තරයෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කරයි. මෙම අභ්‍යන්තර ඝෝෂාව පවතින තාක් කල්, මොළයේ සම්පූර්ණ ක්‍රියාකාරිත්වය වැය වන්නේ මෙම නිසරු චින්තන චක්‍රය නඩත්තු කිරීමටයි. මේ හේතුවෙන් වඩා උසස් මට්ටමේ විශ්වීය තොරතුරු මොළයට ග්‍රහණය කරගත නොහැක.

බොහෝ අය උත්සාහ කරන්නේ සිතුවිලි බලහත්කාරයෙන් නැවැත්වීමටයි. "මම දැන් සිතන්නේ නැහැ" කියා සිතීමද තවත් එක් සිතුවිල්ලක් පමණි. මනෝවිද්‍යාවේ ප්‍රසිද්ධ "White Bear Effect" සංසිද්ධියෙන් පෙන්වා දෙන්නේ සුදු වලසෙකු ගැන නොසිතන්නැයි පැවසූ සැණින් මනස සුදු වලසා ගැනම සිතන බවයි. සිතුවිලි සමඟ සටන් කරන තරමට, එම සිතුවිලිවලට වැඩි ශක්තියක් සැපයේ.

සිතුවිලි මර්දනය කිරීම මඟින් සිදුවන්නේ ඒවා යටි සිතට තල්ලු වී කාංසාව, නින්ද නොයාම හෝ ශාරීරික රෝග ලෙස මතුවීමයි. සිතුවිලි නැවැත්වීමට ඇති එකම සාර්ථක ක්‍රමය වන්නේ ඒවාට විරුද්ධ වීම නොව, ඒවා හටගැනීමට අවශ්‍ය මූලික ඉන්ධනය අහිමි කිරීමයි.

සිතුවිල්ලක් උපත ලබන්නේ කෙසේද? සිතුවිල්ලකට සැමවිටම යම් කිසි "වස්තුවක්" (Object), "රූපයක්" (Form) හෝ "සංකල්පයක්" (Concept) ඇසුරු කිරීමට අවශ්‍ය වේ. වස්තුවක් නොමැතිව සිතුවිල්ලකට හුදකලාව පැවතිය නොහැක. එය පරපෝෂිතයෙකු මෙන් බාහිර හෝ අභ්‍යන්තර රූප මත යැපෙයි.

හිස් අවකාශය දෙස බැලීමේ අභ්‍යාසය මඟින් ඔබ කරන්නේ මෙම පරපෝෂිතයාට අවශ්‍ය ආහාර සැපයීම නතර කිරීමයි. හිස් අවකාශය තුළ කිසිදු රූපයක්, දාරයක් හෝ ගුණයක් නැත. ඔබ හිස් ඉඩ දෙස බලා සිටින විට, සිතුවිලි නිපදවන කර්මාන්තශාලාවට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය ක්ෂණිකව අහිමි වේ. මුලදී මනස කලබල වී පැරණි මතකයන් මතුවීමට උත්සාහ කළද, ඔබේ බැල්ම නොනවත්වා හිස් ඉඩ මත රඳවා ගන්නා විට, සිතුවිලි අතර ඇති පරතරය ක්‍රමයෙන් පුළුල් වේ.

කලින් අඛණ්ඩ දම්වැලක් සේ පැවති සිතුවිලි ධාරාව, දැන් තැනින් තැන පිහිටි හුදකලා දූපත් බවට පත්වේ. එම දූපත් අතර ඇත්තේ අතිවිශාල නිහඬ සාගරයකි. කාලයත් සමඟ එම දූපත් ද දියවී ගොස්, පිරිසිදු, නොකැළැල් නිහඬතාවක් පමණක් ඔබ තුළ ඉතිරි වේ.

මෙම පුහුණුව ගැඹුරු වන විට සිදුවන වඩාත්ම විස්මිත අත්දැකීම නම් ද්වෛතීය බෙදීම (Duality) අතුරුදහන් වීමයි. සාමාන්‍යයෙන් අප ලෝකය අත්විඳින්නේ "මම මෙතන ඉන්නවා, හිස් අවකාශය එතන තියෙනවා" යනුවෙන් තමන්ව වෙන් කරමිනි. එනම් නිරීක්ෂකයෙකු සහ නිරීක්ෂණය වන දෙයක් ලෙසයි.

එහෙත් ඔබ වස්තුව සහ ඔබ අතර ඇති අවකාශය දෙස දිගින් දිගටම අවධානයෙන් සිටින විට, බාහිරව පවතින එම අවකාශයම ඔබේ හිස තුළ සහ ඔබේ මුළු සිරුර තුළද පවතින බව ප්‍රත්‍යක්ෂ වේ. ඔබේ ඇස් ඉදිරිපිට ඇති අවකාශයත්, ඔබේ සිතුවිලි නැරඹූ අවකාශයත් දෙකක් නොව එකක්ම බව වැටහේ. ඔබ බාහිර හිස්බව දෙස බලනවා නොවේ; ඔබම එම සජීවී, නිශ්චල අවකාශය බවට පත්වේ. "මම" යන කුඩා හැඟීම දියවී ගොස්, විශ්වීය විඥානය නමැති අසීමිත කැඩපත ඔබ තුළ විවර වේ.

මෙම අදියරේදී කාලය පිළිබඳ සාම්ප්‍රදායික මනෝවිද්‍යාත්මක හැඟීම සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වේ. කාලය යනු සිතුවිලි මඟින් නිර්මාණය කරන ලද මායාවකි. අතීතය පිළිබඳ පසුතැවීම් හෝ අනාගතය පිළිබඳ බිය ජනනය වීමට කාලය පිළිබඳ සංකල්පය අත්‍යවශ්‍ය වේ. සිතුවිලි නිහඬ වූ ඒ හිස් අවකාශය තුළ ඉතිරි වන්නේ පිරිසිදු, වර්තමාන පැවැත්මක් (Pure Presence) පමණි.

4. විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රය (Universal Information Field)

අපගේ පංචේන්ද්‍රියයන් අපට පවසන්නේ ලෝකය යනු ඝන, ස්පර්ශ කළ හැකි, වෙන් වෙන්ව පවතින භෞතික වස්තු සමූහයක් බවයි. මේසයක් ඝනය, බිත්තියක් දෘඩය, අපගේ ශරීරය මස් ලෙයින් සැදුණු ඝන ව්‍යුහයකි. එහෙත් විසිවන සියවසේ ක්වොන්ටම් භෞතික විද්‍යාවේ උපතත් සමඟ මෙම සම්භාව්‍ය නිව්ටෝනියානු දෘෂ්ටිය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳවැටුණි.

පදාර්ථයේ මූලිකම තැනුම් ඒකකය වන පරමාණුවක් විශාලනය කර බැලූ විට අප දකින්නේ කුමක්ද? මැද ඇති න්‍යෂ්ටිය සහ ඒ වටා භ්‍රමණය වන ඉලෙක්ට්‍රෝන අතර ඇත්තේ අතිවිශාල හිස් අවකාශයකි. පරමාණුවක න්‍යෂ්ටිය පාපන්දු ක්‍රීඩාංගනයක් මැද තැබූ කිරිගරුඬ බෝලයක ප්‍රමාණයට ගතහොත්, එහි ඉලෙක්ට්‍රෝන භ්‍රමණය වන්නේ ක්‍රීඩාංගනයේ කෙළවර ආසන මතය. ඒ අතරමැද ඇති මුළු ඉඩම සම්පූර්ණ හිස් අවකාශයයි. එසේ නම් ඝන යැයි අප සිතන මුළු ලෝකයම 99.9999999% කටත් වඩා හිස් ඉඩකි. පදාර්ථය යනු ස්ථිර දෙයක් නොව, අවකාශය තුළ සිදුවන බලශක්ති කම්පනයන්ගේ මායාවකි (Illusion of Solidity).

එසේ නම් එම හිස් අවකාශය තුළ ඇත්තේ කුමක්ද? ක්වොන්ටම් ක්ෂේත්‍ර න්‍යාය (Quantum Field Theory) පෙන්වා දෙන්නේ ක්වොන්ටම් රික්තය (Quantum Vacuum) යනු කිසිවක් නැති හිස්බවක් නොව, අපරිමිත ශක්තියෙන් සහ විභවයන්ගෙන් පිරි පරිපූර්ණ ක්ෂේත්‍රයක් බවයි. තවද, නූතන තොරතුරු න්‍යාය (Information Theory) පෙන්වා දෙන්නේ ශක්තියට සහ පදාර්ථයට වඩා විශ්වයේ මූලිකම පදනම වන්නේ "තොරතුරු" (Information) බවයි.

ක්වොන්ටම් පැටලීම (Quantum Entanglement) මඟින් සනාථ කර ඇත්තේ ආලෝක වර්ෂ බිලියන ගණනක් ඈතින් පිහිටි අංශු දෙකක් අතර පවා ක්ෂණිකව, කාලය ශුන්‍ය කරමින් තොරතුරු හුවමාරු වන බවයි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ මුළු විශ්වයම එකිනෙකට බද්ධ වූ, අවකාශ-කාල සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බට විහිදුණු අතිවිශාල තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයක් (Universal Information Field) බවයි. විශ්වයේ අතීතය, වර්තමානය පමණක් නොව, හටගත හැකි සියලු අනාගත විසඳුම්ද මෙම ක්ෂේත්‍රය තුළ දැනටමත් කේතනය වී පවතී.

"මගේ මොළය යනු එක්තරා ග්‍රාහකයක් (Receiver) පමණි. විශ්වය තුළ යම් මූලික කේන්ද්‍රයක් පවතින අතර, අපට දැනුම, ශක්තිය සහ ආශ්වාදය ලැබෙන්නේ එතැනිනි. මම මෙම කේන්ද්‍රයේ රහස් සම්පූර්ණයෙන් විනිවිද දැක නැත; එහෙත් එය සැබවින්ම පවතින බව මම නිසැකවම දනිමි." - Nikola Tesla

ටෙස්ලාගේ මෙම ප්‍රකාශය අද වන විට ක්වොන්ටම් විඥානවාදය මඟින් සනාථ වෙමින් පවතී. මොළය යනු තොරතුරු නිපදවන ස්වාධීන කර්මාන්තශාලාවක් නොවේ; එය විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රය සමඟ සම්බන්ධ විය හැකි අතිශය සියුම් ජීව-විද්‍යුත් ඇන්ටනාවකි (Biological Antenna). ඩේවිඩ් බෝම් (David Bohm) තම Implicit Order න්‍යාය මඟින් පෙන්වා දුන්නේ යථාර්ථයේ ගැඹුරුම තලයේ සියල්ල එකිනෙක අන්තර්ගත වී ඇති බවත්, මතුපිට භෞතික ලෝකය යනු එහි එක් ප්‍රකාශනයක් පමණක් බවත්ය. අපගේ විඥානය යනු එම සමස්ත ක්ෂේත්‍රයේම කොටසකි.

මෙම ජීව-විද්‍යුත් ඇන්ටනාව සාමාන්‍ය මිනිසා තුළ ක්‍රියාත්මක නොවන්නේ ඇයි? ඔබ ගුවන්විදුලි යන්ත්‍රයක් (Radio) ක්‍රියාත්මක කරන විට, නිවැරදි සංඛ්‍යාතයට එය සුසර කර නොමැති නම් ඇසෙන්නේ අප්‍රසන්න "කර-කර" ඝෝෂාවක් (Static Noise) පමණි. එම ඝෝෂාව මැදින් සුමිහිරි ගීතයක් හෝ පුවත් විකාශයක් ඇසිය නොහැක. එහෙත් ඒ මොහොතේද ගුවන පුරා සංගීත තරංග පැතිර පවතී. වරද ඇත්තේ ගුවන් තරංගවල නොව, ගුවන්විදුලි යන්ත්‍රය නිවැරදි සංඛ්‍යාතයට සුසර නොවීම තුළයි.

මිනිස් මනස නිරන්තරයෙන් නිපදවන සිතුවිලි, විනිශ්චයන්, පසුතැවීම් සහ භය යනු මෙම ස්ථිතික ඝෝෂාවයි (Cognitive Static). මොළය අධික ලෙස බීටා (High Beta) තරංග නිපදවමින් කැලඹී සිටින විට, විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයෙන් එන සියුම් සංඥා සම්පූර්ණයෙන්ම යටපත් වේ. සාමාන්‍ය මිනිසා දැනුම සොයන්නේ මෙම ඝෝෂාව තවත් වැඩි කරමිනි; ඔහු තවත් පොත් කියවයි, තවත් තර්ක කරයි, තවත් සිතයි. එහෙත් අවශ්‍ය වන්නේ තවත් සිතීම නොව, ඝෝෂාව නිවා දමා ඇන්ටනාව නිශ්ශබ්ද කිරීමයි.

5. සෘජු ප්‍රඥාව පිබිදීම

මානව ඉතිහාසය පුරාම "බුද්ධිය" (Intellect) සහ "ප්‍රඥාව" (Direct Wisdom) එකිනෙකට පටලවා ගෙන ඇත. සාමාන්‍ය බුද්ධිය හෝ තර්කනය යනු පියවරෙන් පියවර සිදුවන රේඛීය ක්‍රියාවලියකි. තර්කනයේදී ඔබ A දෙස බලයි, ඉන්පසු B සමඟ සසඳයි, අවසානයේ C නමැති නිගමනයට පැමිණේ. මෙම ගමන මන්දගාමීය, අසම්පූර්ණය, එසේම එය සැමවිටම යැපෙන්නේ අතීත මතකයන් සහ දැනටමත් පවතින සීමිත දැනුම මතය.

ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ව, "සෘජු ප්‍රඥාව" යනු කිසිදු පියවරක් නොමැති, මධ්‍යස්ථ තර්කණයකින් තොර, ක්ෂණික සත්‍යාවබෝධයයි (Non-linear Direct Knowing). ප්‍රඥාවේදී A සිට C දක්වා පියවර නැත; ප්‍රශ්නය සහ පිළිතුර අතර කාල පරතරයක් නැත. ඔබ ප්‍රශ්නය දෙස බලන සැණින්, සම්පූර්ණ විසඳුම කිසිදු ප්‍රයත්නයකින් තොරව එකවරම ඔබේ විඥානය තුළ පහළ වේ. බුද්ධිය යනු ගොඩනැගිල්ලක් ගඩොලින් ගඩොල තැබීම වැනිය; ප්‍රඥාව යනු අකුණු සැරයක් මෙන් මුළු භූමියම එකවර ආලෝකමත් වීම වැනිය.

ප්‍රඥාව යනු විශේෂ වරප්‍රසාද ලත් පුද්ගලයින්ට පමණක් හිමි අද්භූත බලයක් නොවේ. එය සෑම මිනිසෙකු තුළම නිද්‍රාශීලීව පවතින ස්වාභාවික විඥානමය හැකියාවකි. එහෙත් සාමාන්‍ය මිනිසා එය අවදි කරගන්නේ කෙසේදැයි නොදනී. ප්‍රඥාව සක්‍රීය කරන ස්විචය ක්‍රියාත්මක වන්නේ සිතීම නැවැත්වීම සහ හිස් අවකාශය තුළ රැඳී සිටීමෙනි.

ඔබ යම් විසඳිය නොහැකි සංකීර්ණ අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටින්නේ යැයි සිතන්න. සාමාන්‍ය ක්‍රමය නම් ඒ ගැන නොනවත්වා කල්පනා කිරීම, සාකච්ඡා කිරීම සහ ඔළුව අවුල් කරගැනීමය. ඔබ සිතන තරමට ඔබ කරන්නේ මොළයේ ස්ථිතික ඝෝෂාව වැඩි කිරීමයි. එහෙත් ප්‍රඥාවේ ස්විචය ක්‍රියාත්මක කරන පුද්ගලයා කරන්නේ මීට ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි:

ඔහු ගැටලුව පිළිබඳ සියලු කරුණු එක්වරක් මනසට ඉදිරිපත් කරයි.

ඉන්පසු ඔහු සිතීම සම්පූර්ණයෙන්ම නවතා දමයි.

ඔහු ගැටලුව හෝ අවට ඇති හිස් අවකාශය දෙස තම දෑස් යොමු කර ගැඹුරු නිහඬතාවට පත්වේ.

සිතුවිලි ශුන්‍ය වූ ඒ නිශ්චල හිඩැස (Vacuum) තුළට, විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයෙන් විසඳුම ස්වයංක්‍රීයව ඇදී එයි.

මෙම පිබිදීම අත්විඳින විට එය සිදුවන්නේ වචන හෝ වාක්‍ය ඛණ්ඩ ලෙස නොවේ. සාමාන්‍ය සිතුවිලි ඇසෙන්නේ හිස ඇතුළේ කතා කරන හඬක් ලෙසයි. එහෙත් ප්‍රඥාව පහළ වන්නේ සම්පූර්ණ, ත්‍රිමාණ, පරිපූර්ණ අවබෝධයක් (Holographic Insight) වශයෙනි.

එය හරියට දැවැන්ත ලිපි ගොනුවක් ක්ෂණිකව මොළය තුළට ඇතුළු වී, ක්ෂණයකින් දිගහැරුණාක් මෙනි. ගැටලුවේ ආරම්භය, එහි අභ්‍යන්තර ගතිකතාවන්, ඊට සම්බන්ධ සියලු පාර්ශ්වයන්ගේ මනෝභාවයන් සහ අවසාන නිවැරදි විසඳුම එකම චිත්‍රයක් ලෙස තත්පරයෙන් දශමයකදී ඔබට ප්‍රත්‍යක්ෂ වේ.

මෙම අත්දැකීම විස්තර කළ හැක්කේ: "මම මේ ගැන සිතුවේ නැත, මම තර්ක කළේද නැත, නමුත් මම මෙය පරිපූර්ණව දනිමි" යන නොසැලෙන හැඟීමෙනි. එහි කිසිදු සැකයක්, දෙගිඩියාවක් හෝ විමතියක් ඉතිරි නොවේ. අඳුරු කාමරයක විදුලි බුබුලක් දැල්වූ විට එහි ඇති සියල්ල එකවර පෙනෙන්නාක් මෙන්, සියල්ල සරල සහ පැහැදිලි සත්‍යයක් බවට පත්වේ.

ප්‍රඥාව පිබිදෙන විට පුද්ගලයා තුළ ඇති විය හැකි ලොකුම අන්තරාය වන්නේ "මම අතිශය බුද්ධිමතෙක්, මම අද්භූත කෙනෙක්" යනුවෙන් එම ජයග්‍රහණය තම නමට ලියාගැනීමට උත්සාහ කිරීමයි. එසේ වූ සැණින් ඇන්ටනාව නැවතත් ඝෝෂාවෙන් වැසී යන අතර ප්‍රඥාවේ ගලායාම අවහිර වේ.

සැබෑ ප්‍රඥාවන්තයා දන්නේ: ඔහු දැනුම මැවූ මැවුම්කරුවා නොවේ. ඔහු කළේ පසෙකට වී දොර විවර කිරීම පමණි. දැනුම සැමවිටම විශ්වය තුළ පැවතුණි; ඔහු කළේ තමන්ගේ කුඩා "මමත්වය" නමැති අවහිරය ඉවත් කර තොරතුරුවලට තමන් හරහා ගලා යාමට ඉඩ හැරීම පමණි. මෙම ගැඹුරු නිහතමානී බව ප්‍රඥාව අඛණ්ඩව පවත්වා ගැනීමේ මූලික රහසයි.

6. ස්වයංක්‍රීයව දැනුම පහළ වීම

බොහෝ නිර්මාණකරුවන්ට සහ චින්තකයින්ට ඉඳහිට මෙවැනි ක්ෂණික ඥානමය දැනීම් (Flashes of Insight) අත්විඳීමට ලැබේ. එහෙත් ඔවුන්ට එය සිදුවන්නේ අහඹුවෙනි. ඔවුන් එම තත්ත්වය පාලනය කරන්නේ කෙසේදැයි නොදනී. ඔවුන් සති ගණන් නැවතත් මානසික අවහිරතාවන්හි (Creative blocks) සිරවී සිටියි.

මෙම පොතෙහි අරමුණ වන්නේ ප්‍රඥාව යනු ඉඳහිට සිදුවන අහඹු අත්දැකීමක් බවට පත් කිරීම නොව, එය දවසේ පැය විසිහතර පුරාම ස්වයංක්‍රීයව ක්‍රියාත්මක වන ජීවන රටාවක් බවට පත් කිරීමයි. ඔබ හිස් අවකාශයේ රැඳී සිටීම ඔබේ සාමාන්‍ය ස්වභාවය කරගත් විට, දැනුම පහළ වීමේ ක්‍රියාවලිය පසුබිමින් නොනවත්වා ක්‍රියාත්මක වන තත්වයට පත්වේ.

ප්‍රඥාව සක්‍රීය වූ විට, ඔබ ඉදිරියට පැමිණෙන පුද්ගලයින්ගේ සැබෑ තත්ත්වය තත්පර කිහිපයකින් ඔබට ප්‍රත්‍යක්ෂ වේ. මිනිසුන් සමාජය ඉදිරියේ විවිධ වෙස්මුහුණු පැළඳ සිටියි; ව්‍යාජ සිනහවක්, මිහිරි වචන හෝ බලවත් පෙනුමක් පෙන්වයි. සාමාන්‍ය මනස මෙම බාහිර රූපවලට රැවටෙයි.

එහෙත් ඔබ ඔහු සහ ඔබ අතර ඇති හිස් අවකාශය දෙස බලා සිටින විට, ඔහුගේ වචනවලට යටින් ඇති සැබෑ චිත්තවේගය ඔබ හට තේරුම් ගත හැකිවේ. ඔහුගේ බිය, කෑදරකම, ඊර්ෂ්‍යාව, අවංකභාවය හෝ අභ්‍යන්තර වේදනාව කිසිදු වචනයකින් තොරව ඔබේ විඥානය තුළ කියවනු ලැබේ. කිසිවෙකුට ඔබව රැවටීමට හෝ නොමග යැවීමට නොහැක. එහෙත් ඔබ ඔවුන් දෙස බලන්නේ වෛරයකින් හෝ විනිශ්චයකින් නොවේ; සියල්ල තේරුම්ගත් ගැඹුරු කරුණාවකින් සහ අවබෝධයකිනි.

7. ප්‍රඥාවෙන් ලෝකය ගවේෂණය කිරීම

සාමාන්‍ය මිනිසා කිසිදා ලෝකය පවතින සැබෑ ආකාරයෙන් දැක නැත. ඔහු දකින්නේ තමන්ගේ සංස්කෘතිය, ආගම, පවුල් පසුබිම, පාසල් අධ්‍යාපනය, පෞද්ගලික අත්දැකීම් සහ කම්පනයන් (Trauma) මඟින් සකස් කරන ලද සංජානන පෙරහනක් (Conditioned Filter) හරහාය. යමෙකු දෙස බලන විට "මොහු සිංහලයෙක් හෝ දෙමළෙක්", "මොහු පොහොසතෙක් හෝ දුප්පතෙක්", "මේක හොඳයි හෝ මේක නරකයි" ආදී වශයෙන් ක්ෂණික ලේබල් ඇලවෙන්නේ මේ පෙරහන නිසාය.

පෙරහන් රඳා පවතින්නේ වස්තු සහ සංකල්ප මතය. අවකාශය තුළ කිසිදු පෙරහනකට පැවතිය නොහැක. පෙරහන් ඉවත් වූ පසු, ඔබ ලෝකය දකින්නේ අලුත උපන් දරුවෙකුගේ පිරිසිදු දෑසින් මෙනි; එහෙත් ඒ සමඟම මුළු විශ්වයේම ප්‍රඥාවද ඔබ සතු වේ. සෑම වස්තුවක්ම, සෑම ගසක්ම, සෑම මිනිසෙකුම පෙර නොවූ විරූ ජීවමාන දීප්තියකින් (Luminosity) බැබළෙන ආකාරය ඔබට අත්විඳිය හැක.

සමාජය යනු වෙස්මුහුණු නාට්‍යයකි. මිනිසුන් තම අනාරක්ෂිත බව වසා ගැනීමට නිලතල, මුදල්, ආඩම්බර කතා සහ මිල අධික ඇඳුම් පැළඳුම් නමැති ආවරණ භාවිතා කරයි. සාමාන්‍ය මිනිසුන් මෙම ආවරණ දැක බිය වෙයි, නැතහොත් වහල් වෙයි, නැතහොත් ඊර්ෂ්‍යා කරයි.

එහෙත් ප්‍රඥාවේ දෑසින් බලන ඔබට මේ කිසිදු බාහිර ආවරණයකින් රැවටිය නොහැක. ඔබ පුද්ගලයෙකු දෙස බලන විට, ඔහුගේ වෙස්මුහුණ සහ ඔබ අතර ඇති හිස් අවකාශය හරහා ඔහුගේ සැබෑ ආත්මය ඔබට පෙනේ. ලෝකය ඉදිරියේ අතිශය සාර්ථක යැයි පෙනෙන ඇතැම් මිනිසුන් අභ්‍යන්තරයෙන් කෙතරම් බියෙන් සහ තනිකමෙන් පෙළෙන්නේද යන්න ඔබට දැනේ. එසේම සමාජය විසින් නොසලකා හරින ලද ඇතැම් සරල මිනිසුන් තුළ ඇති ගැඹුරු සන්සුන් බව සහ පාරිශුද්ධත්වය ඔබට ක්ෂණිකව හඳුනාගත හැක. මේ නිසා ඔබ කිසිවෙකුට බිය වන්නේද නැත; කිසිවෙකු පහත් කොට සලකන්නේද නැත.

නගරයේ කොන්ක්‍රීට් වනාන්තරයෙන් මිදී සොබාදහම වෙත ගිය විට, මෙම ගවේෂණය තවත් ගැඹුරු මානයකට පිවිසේ. ඔබ ගසක්, ගලක්, ගඟක් හෝ සාගරය දෙස බලන විට, ඔබ ඒවා දකින්නේ මළ, නිෂ්ක්‍රීය පදාර්ථ ලෙස නොවේ. ඔබ සහ එම ගස අතර ඇති අවකාශය දෙස බලා සිටින විට, ගස තුළ ස්පන්දනය වන සජීවී බුද්ධිය ඔබේ විඥානය සමඟ සංවාදයක යෙදෙන්නට පටන් ගනී.

ගස් වැල් යනු විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයේ නිහඬ ග්‍රාහකයින්ය. ඒවා මිනිසා මෙන් සිතුවිලිවලින් කැළඹෙන්නේ නැත; ඒවා නිරන්තරයෙන් පවතින්නේ පිරිසිදු පැවැත්මේය. සොබාදහමේ හිස් අවකාශය තුළ රැඳී සිටින විට, පරිසරයේ සිදුවන සියුම් කාලගුණික වෙනස්කම්, සතුන්ගේ සන්නිවේදනයන් සහ පෘථිවියේ ශක්ති ධාරාවන් ඔබට සහජයෙන්ම දැනෙන්නට පටන් ගනී. ඔබ සොබාදහමේ හුදකලා නරඹන්නෙකු නොවේ; ඔබ සොබාදහම නමැති දැවැන්ත ජීවයේ එක් සවිඥානික අවයවයක් බවට පත්වේ.

සිදුවීමක් දෙස බලන විට, ඔබ දකින්නේ එහි මතුපිට පමණක් නොවේ. එම සිදුවීමට තුඩු දුන් ඓතිහාසික සාධක, ඊට සම්බන්ධ සියුම් බලවේග සහ අනාගතයේදී එය විකාශනය විය හැකි සියලු විභව මාවත් එකම සිතියමක් ලෙස ඔබේ මනස ඉදිරියේ දිගහැරේ. මේ නිසා කිසිදු අනපේක්ෂිත සිදුවීමකින් ඔබව කලබලයට පත් කළ නොහැක; ඔබ සැමවිටම සියල්ලටම වඩා පියවර කිහිපයක් ඉදිරියෙන් සිටියි.

මිනිසා මුහුණ දෙන ගැඹුරුම භීතිය වන්නේ මරණය පිළිබඳ භීතියයි. මෙම භීතිය හටගන්නේ තමන් යනු විනාශ වී යන භෞතික ශරීරය පමණක් යැයි වැරදියට වටහා ගැනීමෙනි. විශ්වීය අවබෝධය තුළ පිහිටි තැනැත්තාට භෞතික මරණය යනු බිය විය යුතු අවසානයක් නොවන බව තර්කයකින් තොරව සෘජුවම ප්‍රත්‍යක්ෂ වේ. භෞතික ශරීරය යනු විශ්ව තොරතුරු ජාලය තුළ ප්‍රකාශනය වූ එක් කුඩා තරංගයක් පමණි. සාගරයේ රළ පහරක් නැගී බිඳී ගියද සාගරයේ ජලයට කිසිදු හානියක් නොවන්නා සේම, ශරීරය නැති වුවද තමන්ගේ සැබෑ හරය වන විඥානමය අවකාශය කිසිදා විනාශ නොවන බව ඔහු අත්දකියි. මරණ බිය දුරු වූ තැනැත්තා සැබවින්ම අසීමිත, නිර්භීත නිදහසක් අත්විඳියි.

මෙම මට්ටමට පත් වූ මිනිසා ලෝකය තුළ ජීවත් වන්නේ නිහඬ බලවේගයක් ලෙසිනි. ඔහු තමන්ගේ බලය පෙන්වීමට කෑගසන්නේ නැත. තර්ක විතර්කවල නොපැටලෙයි, අන්‍යයන් මත තම මතවාද බලහත්කාරයෙන් පැටවීමට උත්සාහ නොකරයි. එහෙත් ඔහුගේ පැවැත්ම පමණක්ම අවට පරිසරය සන්සුන් කිරීමටත්, ව්‍යාකූලත්වයන්ට විසඳුම් ගෙන ඒමටත් ප්‍රමාණවත් වේ. ඔහුගේ වචන ස්වල්පය ගැඹුරු පරිවර්තනයන් ඇති කරයි. ඔහු සාමාන්‍ය මානව දුබලතාවයන් ඉක්මවා ගිය, විශ්වීය බුද්ධියෙන් සෘජුවම මෙහෙයවනු ලබන ජීවමාන සංසිද්ධියකි.

8. සමාප්තිය

මනුෂ්‍යත්වය මේ මොහොතේ සිටින්නේ තම පරිණාමීය ඉතිහාසයේ තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයකය. කෘත්‍රිම බුද්ධිය සහ තාක්ෂණය මඟින් පියවරෙන් පියවර තර්කණය සහ දත්ත සැකසීම මානව මොළයට වඩා දහස් ගුණයකින් වේගවත්ව සිදුකරන යුගයකට අප එළඹ සිටිමු. හුදු තර්කණය සහ මතකය මත පමණක් යැපෙන සාම්ප්‍රදායික මිනිසාට මෙම නව යුගයේ පැවැත්මක් නොමැත.

මානවයාගේ සැබෑ අනාගතය රැඳී ඇත්තේ කෘත්‍රිම බුද්ධියට කිසිදා ළඟා විය නොහැකි ක්ෂේත්‍රය තුළයි: එනම් විශ්වීය විඥානය සහ සෘජු ප්‍රඥාව තුළයි. පරිගණකයකට තොරතුරු ගණනය කළ හැක; එහෙත් විශ්ව තොරතුරු ක්ෂේත්‍රයෙන් සෘජුවම සත්‍යය ලබා ගත හැක්කේ පිබිදුණු මානව විඥානයකට පමණි.

ඔබට අවශ්‍ය සියලු දැනුම, සියලු විසඳුම්, සියලු නිර්මාණශීලී හැකියාවන් දැනටමත් විශ්වය තුළ පවතී. ඔබ කළ යුත්තේ අලුතින් කිසිවක් ඉගෙන ගැනීම හෝ එකතු කරගැනීම නොවේ. ඔබ කළ යුත්තේ දැනුම අවහිර කරමින් සිටින අනවශ්‍ය සිතුවිලි, විනිශ්චයන් සහ මමත්වය නමැති ඝෝෂාව නිවා දැමීමයි.

ඔබ තවදුරටත් සීමිත සිරුරකට කොටු වූ අසරණ මිනිසෙකු නොවේ; ඔබ මුළු විශ්වය සමඟම සෘජුව සම්බන්ධ වූ නවීකරණය වූ මිනිසෙකි. සෘජු ප්‍රඥාව දැන් ඔබ තුළින් අවදි වී හමාරය. එය ලෝකය සුවපත් කිරීම උදෙසා නිදහසේ ගලා යාමට ඉඩ හරින්න.

ඔබ සහ ලෝකය අතර ඇති හිස් අවකාශය දෙස බලන්න. මනස නිහඬ වීමට ඉඩ හරින්න. සෘජු ප්‍රඥාව ඔබ තුළින් ස්වයංක්‍රීයව ක්‍රියාත්මක වනු ඇත...